Kodeks wykroczeń

Część ogólna
Rozdział I. Zasady odpowiedzialności
Art. 9 §. 2: K-453
Wyrok z 27 kwietnia 2006r. , IIAKa 80/06;

Niezależnie od powyższych stwierdzeń zauważyć należy zaistniałą w sprawie sytuację skutkującą koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku - w oparciu o art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. na korzyść oskarżonego niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych w apelacji zarzutów. Tegoż nieuczynienie spowodowałoby rażącą (w tej części) niesprawiedliwość wyroku.


W szczególności:

a) sąd I instancji przypisał oskarżonemu popełnienie 12 września 2005 r. dwóch wykroczeń zniszczenia mienia, pozostających w realnym zbiegu i orzekł za każde z nich na mocy art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. kary grzywny w kwocie po 100 zł, które miały polegać (jako niepołączone) odrębnemu wykonaniu. Tymczasem w myśl art. 9 § 2 k.w. przy jednoczesnym orzekaniu o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie w orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.

Przepis ten jest jasno sformułowany i tak też określa zasady postępowania przy realnym zbiegu wykroczeń, a więc z takim "układem" z którym Sąd Okręgowy miał do czynienia w ocenianym przypadku. Stąd też należało uchylić orzeczenia o ukaraniu za oba wykroczenia - i na podstawie art. 124 § 1 k.w. - którego to dyspozycję oba te czyny wyczerpują - wymierzyć za nie na podstawie tegoż art. 124 § 1 k.w. w związku z art. 9 § 2 k.w. jedną karę grzywny w kwocie 150 zł. Przy ustaleniu wysokości tej kary miano na względzie tak te wymierzone przez Sąd Okręgowy, jak również: wartość w ten sposób wyrządzonych szkód, ilość wówczas podjętych przez oskarżonego działań mających na celu uszkodzenie cudzego mienia oraz fakt przypisania mu sprawstwa dwóch wykroczeń które te działania stanowiły.

Zauważyć w tym miejscu należy, że - w ocenie Sądu Apelacyjnego - sąd I instancji mylnie potraktował (w ślad zresztą za prokuratorem) owe czyny oskarżonego polegające na zniszczeniu mienia za odrębne, pozostające w zbiegu realnym.

Tymczasem zważywszy na tożsamość miejsca i czasu owych działań, a także ich nastąpienie bezpośrednio kolejno po sobie i każdokrotną identyczność zamiaru w którym je podjęto, prawidłowo winny być one kwalifikowane jako jeden czyn ciągły - występek uszkodzenia mienia który przewidziano w art. 288 § 1 k.k. Sumaryczna wartość tychże uszkodzeń przekraczałaby bowiem kwotę 250 zł, a więc tą która warunkuje odpowiedzialność sprawcy za takie przestępstwo, bo tak określona wartość wyrządzonej szkody rozgranicza tą dotyczącą wykroczenia (art. 124 k.w.), od przestępstwa (tenże art. 288 § 1 k.w.). Dokonywanie jednak jakichkolwiek zmian w tym względzie nie było możliwe wobec braku zaskarżenia (w tej części) wyroku na niekorzyść oskarżonego.