Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485)

K-738 Wyrok z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II AKa 170/09

  1. Jednokrotne wspólne wypalenie „fifki” konopi z kolegami oraz dwukrotna sprzedaż temu samemu znajomemu po gramie ziela konopi za kwotę po 30 zł niewątpliwie należy zaliczyć do ilości nieznacznych. We wszystkich omawianych przypadkach oskarżony udzielał małoletnim ziela konopi (marihuany) a zatem środka odurzającego należącego do tzw. „miękkich” środków. Przyjmując za literaturą kryminalistyczną, że jedna tzw. 'działka' wynosi od 0,3 do 1,0 grama marihuany to gram marihuany dawał możliwość od jednokrotnego do trzykrotnego odurzenia się przez małoletniego.
  2. Zgodnie z art. 115 § 4 kk korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. Dając prymat gramatycznej wykładni przepisu art. 115 § 4 kk Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę odstąpił od poglądu prezentowanego przez tut. sąd w wyroku z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie II AKa 57/06. /Prok.i Pr.-wkł. 2007/3/19, KZS 2007/3/47/, zgodnie z którym „inną osobą”, której korzyść majątkowa może być traktowana jako cel działania sprawcy stanowiący znamię przestępstwa udzielenia narkotyku stypizowanego w art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie jest sprzedawca, u którego sprawca nabył narkotyk.

Naszym zdaniem znamię działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej może zostać sprawcy przypisane niezależnie od tego czy korzyść majątkową osiągnął sam oskarżony, czy inna osoba, i to także wówczas, gdy oskarżony pośrednicząc pomiędzy nabywcą a sprzedawcą osobiście żadnej korzyści nie osiągnął. Podobne stanowisko w postanowieniu z dnia 15 listopada 2006 r. wyraził Sąd Apelacyjny w Szczecinie w sprawie II AKz 390/06/ LEX nr 284373/ Taka interpretacja nie kłóci się z zasadą racjonalnego ustawodawcy, gdyż nie każdy zbywca środka odurzającego musi działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a tym samym pośrednik nabywając środek odurzający dla odbiorcy nie zawsze będzie działał w tym celu. Nietrudno sobie wyobrazić sytuację, gdzie kilka osób udziela sobie narkotyków w celu zwiększenia kręgu odbiorców w bliżej nieokreślonej przyszłości a nie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czy osobistej. Jeśli zatem, jak to miało w niniejszej sprawie, udowodnione zostało to, że osoba od której oskarżony nabył narkotyki osiągnęła korzyść majątkową nie budzi zastrzeżeń zakwalifikowanie działania tego oskarżonego jako podjętego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a w konsekwencji kwalifikowanej postaci przestępstwa z art. 59 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 2009 r. o przeciwdziałaniu narkomanii /Dz.U Nr 179, późn. 1485/.