Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 75, poz. 468 z poźn. zm.)

K-407 Wyrok z 22 września 2005r., IIAKa 160/05 ;

Odnosząc się do zarzutu obrazy prawa materialnego wypada stwierdzić, iż kategoryczne twierdzenie o niemożności przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu z art. 43 ust. 1 w zb. z art. 46 ust. 1 czy też ust. 2 ustawy z 24. 04. 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest chybione. Wprawdzie poglądy takie spotkać można w orzecznictwie (por. wyrok SA w Katowicach z 10. 12. 2003 r., II A Ka 412/03 publ. Prok. i Pr. 2004/11-12/10), jednakże takie kategoryczne ujęcie tej kwestii nie jest trafne. Przecież mogą wystąpić takie sytuacje, iż osoba nabywająca środki odurzające, substancje psychotropowe czyni to zarówno w celu dalszej odsprzedaży środków, jak też dla zaopatrzenia siebie w te środki jako konsumenta. W sytuacji, gdy sprzedający te środki ma świadomość, że przekazywane środki odurzające, czy psychotropowe trafią do dalszego obrotu, a część z nich zostanie przeznaczona na własny użytek odbiorcy tych środków, to dojdzie do zbiegu przepisów art. 43 ust. 1 oraz art. 46 ust. 1 lub ust. 2 ustawy z 24. 04. 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2003 r., Nr 24, poz. 198 ze zm.). Zbiegu tych przepisów nie wyłączy żadna z reguł wyłączania wielości ocen (specjalności, konsumpcji i subsydiarności), a zatem zbieg tych przepisów karnych może mieć charakter rzeczywisty. Oczywiście przyjęcie takiej kwalifikacji prawnej wymaga pewnych ustaleń faktycznych co do tego, iż osoba wprowadzająca środki odurzające i psychotropowe do obrotu ma świadomość, iż osoba odbierająca te środki jest nie tylko uczestnikiem obrotu, a więc przekaże te środki dalej, ale jest także konsumentem, któremu właśnie udziela tych środków na własny użytek. Nie trzeba szeroko uzasadniać, iż w takim układzie faktycznym będzie miał znaczenie wiek osoby odbierającej te środki (art. 46 ust. 2 ustawy stanowi zbrodnię w rozumieniu art. 7 § 2 k.k.). Pogląd taki Sąd Apelacyjny w Lublinie wypowiedział już w uzasadnieniu wyroku z 19. 05. 2005 r. w sprawie II A Ka 100/05 (niepublikowany).