Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.)

K-670 Postanowienie z dnia 19 marca 2009 r., II AKz 57/09

Ustawa z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego / Dz. U. z 1991r. Nr 34, poz. 149 z późn. zm. / nie definiuje pojęcia orzeczenia, które może być w trybie tej ustawy unieważnione. Jednak wykładnia tego pojęcia nie może być dokonywana w oderwaniu od kontekstu normatywnego, wynikającego z innych przepisów tejże ustawy. Interpretacja zaś pozostałych uregulowań cyt. ustawy, w tym np. art. 2 ust. 1 zd. drugie, który zrównuje stwierdzenie nieważności z uniewinnieniem, art. 3 ust. 4 - określającego tryb postępowania poprzez odesłanie do przepisów kodeksu postępowania karnego, a tym samym pojęcia orzeczenia w rozumieniu tego kodeksu, art. 4 - określającego wpływ instytucji prawa karnego ( tj. wykonania kary, zatarcia skazania, aktu łaski, przedawnienia i innych) na dopuszczalność stwierdzenia nieważności czy też przepisów art. 7 ust.1, 8 ust.1 i 3, art. 11 ust. 1, art. 12 i 14 wspomnianej ustawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r chodzi o tego rodzaju orzeczenie o charakterze represyjnym, które ma postać sankcji karnej orzekanej w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie, czy środka przymusu stosowanego w związku z postępowaniem karnym.

Skoro zaś wnioskodawca w rozpoznawanej sprawie domaga się unieważnienia orzeczeń Terenowej Komisji Odwoławczej do Spraw Pracy w L. w sprawie ZSKO 4020812/80/82 z dnia 4 maja 1982r. oraz wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. w sprawie 555/82 z dnia 23 lutego 1991 r., a zatem decyzji dotyczących stosunku pracy i nie wskazuje na wydanie wobec niego jakichkolwiek orzeczeń o charakterze karnym, czy też internowanie lub pozbawienie go wolności w oparciu o taką decyzję, słusznie Sąd Okręgowy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.