Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.)

K-667 Wyrok z dnia 16 marca 2009 r., II AKa 31/09

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego nie określa warunków kwalifikujących ujemnie następstwa działalności opozycyjnej, również przynależności do NSZZ „Solidarność”, jako represji. Stąd też wszelkie działania „opozycyjne” będące, w istocie rzeczy, w ramach działalności związkowej, aktami bądź to indywidualnego, bądź to nawet zbiorowego negatywnego stosunku do władz, ustroju, nawet wielce krytyczne, nie mieszczą się w pojęciu „działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego” i nawet niezgodne z prawem postępowanie władz, wobec tego rodzaju zachowań, nie może być traktowane jako represja w rozumieniu art. 1 ust. 2 wskazanej ustawy, jako że status „represji” można przyznać jedynie sankcjom karnym orzekanym w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia lub środkom prześladowania stosowanym w wyniku działań politycznych.

Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, aby odwołanie ze stanowiska (zwolnienie z pracy) mogło być uznane za orzeczenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Poza sporem pozostać musi fakt, że zakład pracy nie jest „organem pozasądowym” w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, zaś roszczenia wynikające ze stosunku pracy mogą i mogły być dochodzone na drodze sądowej (arg. ex art. 242 §1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. kodeks pracy – Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, tekst jednolity), przy wykorzystaniu przepisów kodeksu postępowania cywilnego (zob. art. 255 § 1 cytowanej wyżej ustawy).