Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.)

K-392 Postanowienie z dnia 08 czerwca 1993 roku, II AKz 111/93, OSA 1994/1/7

Złożenie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, w trybie art. 8 ustawy z dnia 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149), w terminie rocznym od daty uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nieważności orzeczenia skazującego (art. 8 ust. 2), podpisanego tylko przez jedną z osób uprawnionych, określonych w art. 8 ust. 1 cyt. ustawy, powoduje - zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. - przerwanie biegu rocznego terminu prekluzyjnego, także dla dochodzenia roszczeń przez osoby, które wniosku nie podpisały, jeżeli żądanie odszkodowawcze również w ich imieniu zostało postawione i pod warunkiem, że brak ten zostanie uzupełniony w trybie art. 105 k.p.k.