Pozakodeksowe prawo karne

Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz.U. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.)

K-821 Wyrok z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II AKa 295/10

Analiza treści art.1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 1991 Nr 34 poz. 149 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż ustawodawca określił trojakiego rodzaju orzeczenia wydane za nieważne, a więc:
  1. związane z działalnością na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego,
  2. wydane z powodu takiej działalności,
  3. wydane za opór przeciwko kolektywizacji wsi albo obowiązkowym dostawom.

Posłużenie się sformułowaniem „jak również” oznacza to samo co „też”, „także”, wyraża pewien nacisk na dalszą część zdania. Inaczej mówiąc w procesie dokonywania ustaleń faktycznych co do oporu przeciwko obowiązkowym dostawom nie istnieje konieczność ustalenia czy opór ten związany był także z działalnością na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego. Wykazywanie tych przesłanek stawiałoby osoby opierające się obowiązkowym dostawom w trudniejszej sytuacji niż osoby co do których wykazać należało działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Wobec osoby, co do której wydano orzeczenie skazujące za opór przeciwko obowiązkowym dostawom w procesie dochodzenia do prawdziwych ustaleń należało dążyć do wykazania powodu takiego oporu. Samo uchylenie się od obowiązkowych dostaw nie stanowiło jeszcze oporu przeciwko obowiązkowym dostawom.

Inaczej mówiąc osoba taka opierając się obowiązkowym dostawom, czynić musiała to świadomie, a więc w poczuciu, iż pomimo obiektywnej możliwości realizacji tychże dostaw, nie czyniła tego manifestując w ten sposób, że kolektywizacja wsi czy obowiązkowe dostawy prowadzą do zubożenia, wyniszczenia polskiej wsi.